En Baba Blog

Babaların buluşma noktası

BAŞLIK BULMAK BİLE BİR DERT

with 4 comments

Gecenin dördünde neden yazıyorum bu yazıyı? Çünkü ancak bu saatte yazabiliyorum. Evet çok yoğunum ama çok da yazasım var, hiç lafı uzatmadan son günlerde çokça düşündüğüm bir konuya dalayım:
Biz şimdi böyle çok acayip debeleniyoruz filan ya bebeğimizi en iyi şekilde büyütmek için…onlarsa hiç sallamıyolar bizi, kafalarına göre takılıyolar ve herşey olması gerektiği zamanda ve olması gerektiği gibi olup gidiyo işte. Yani bir nevi “baba naber”, “walla nossun be,yuvarlanıp gidiyoruz işte”… Evet, yuvarlanıp gidiyolar işte. Bizimki ilk “agı” dediğinde “AHANDA…AGI DEDİ…DEMEK Kİ SÜPER ZEKAYA SAHİP” filan gibi tepkiler vermiştim, ya da işte yemek yiyeceğimiz zaman uykuya dalarsa “vay bee, anlayışlı oğlum benim biz rahat rahat yemek yiyebilelim diye uyudu,çok zeki çok” gibi saçma savlara kendimi gaza getiriyordum (senin yemek yemenle ne alakası var manyak, uykusu geldi uyudu işte çocuk). Ancak bu gazlar beraberinde gereksiz bir stres de getiriyor: daha başka ne yapsam, hergün yeni bişey öğretsem, farklı müzikler dinletsem müzik kulağını geliştirsem, vıdı vıdı bla bla bla. Halbuki sen ne yaparsan yap eleman kafasına göre takılıyor işte. Ben sonunda şunu anladım ki benim çocuğum kimseninkinden daha zeki, daha yetenekli filan diil (olmak zorunda da diil), her bebek kendi içinde bulunduğu şartlar altında yapabileceği/yapması gereken herşeyi yapabileceği/yapması gereken zamanda yapıyor.. ve bunu kabullendiğim zaman üzerimden bir yük kalktı resmen..oh be.. hadi evladım git şimdi palyanço necatinin kulağını ısırmaya devam et, ders bitti, bundan sonra sana hep tenefüs

Written by gurkanyucel

03 Mart 2010 02:12

Uncategorized kategorisinde yayınlandı

4 Yanıt

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ahan-da-budur! demek istiyorum ben de :)))

    Evren

    07 Mart 2010 at 04:31

  2. Gürkan!
    Eline, ağzına, klavyene (bu Evren’den araklama), beynine sağlık!
    Bir süredir kafayı yemiş moddaydım, bir yandan bu yazdıklarının aynısını düşünüyorum, bir yandan da “hııı, tabii, becermedin bu iş diye böyle oldu şimdi di mi?” diye kendimi yiyordum!
    En azından yalnız değilim, yaşasın!!!!
    Çocuklar normal de aslında (dediğin gibi, zeki olmaları da şart değil, ama çalışkan olsunlar isterim, emek harcamayı bilsinler isterim, o ayrı), biz değiliz sanki🙂
    Yeni normalleşme sürecimiz hayırlı uğurlu olsun! Devamı gelsin işallak!
    Başak

    NOT: Vallahi özlemişim yazılarını! Yaz, hep yaz!

    basakahmetcinar

    03 Mart 2010 at 07:37

    • anne-babalık stresli bir “iş” olmaktan çıkmalı..bunun için de anne-babanın kendini biraz salması lazım..6. ayın sonunda ben bunu anladım arkadaş

      gurkanyucel

      07 Mart 2010 at 14:41

      • Hmm, bende o süreç şöyle işliyor; dönem dönem olayın bu olduğunu kabul ediyorum, anlıyorum, karar veriyorm, dönem dönem de sapıtıyorum. Çınar 4.5 aylık olduğundan beri bu döngü böyle sürüyor maalesef… sende hiç geriye dönüş olmaz inşallah ama olursa d akorkma diye yazıyorum🙂 sevgiler!

        basakahmetcinar

        08 Mart 2010 at 07:41


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

Bir Kaplanın Günlüğü

Babaların buluşma noktası

%d blogcu bunu beğendi: